“Kijk naar de dingen die je nog wel kan”.
“ Maarja, je bent er nog!”.
“Je leeft nog”.
“Dit is het nieuwe normaal”.
“Niet meer terugkijken naar het verleden joh”.
“Kijk naar je toekomst”.
En als kers op de taart: “Je bent er nog goed vanaf gekomen”.

Een greep uit de collectie van goedbedoelde adviezen van mensen wanneer ik even niet happy ben, baal van mijn lichaam, verdrietig en gewoon boos ben.
Boos op de wereld, boos op die stomme kanker, boos op alle dingen die ineens compleet anders zijn en zich in een sneltreinvaart vermenigvuldigen zonder dat ik er ook maar een klein beetje aan kan wennen.
Ja, ik weet dat ik heel erg dankbaar mag zijn dat ik nog leef, dat er medicijnen zijn die alles als het goed is lange tijd stabiel kunnen houden.
Ik weet dat andere mensen het slechter kunnen treffen, op nog veel meer plekken uitzaaiingen hebben en soms zelfs binnen een paar weken overlijden.
Ik weet het allemaal!

Maar hoe kan ik dankbaar zijn voor “deze vorm van kanker”, hoe kan ik blij zijn dat de uitzaaiingen zich tot nu toe “alleen maar” op mijn botten bevinden? Hoe kan ik me een gezegend mens voelen dat ik elke 3 weken een injectie mag gaan halen die mijn uitzaaiingen een toontje lager laten zingen?
Ik weet dat men het zo niet bedoelt, dat het soms uit ongemak is dat mensen geen handige dingen zeggen. Dat mensen mij willen troosten, me beter willen laten voelen door “positieve” dingen op te noemen.
Ik ben een super positief mens. Durf zelfs te zeggen dat deze heftige diagnose me ook veel “moois” heeft gebracht en ik ontzettend veel leer over mezelf.
Maar weet je…

Soms vind ik alles gewoon kut!
Vind ik het oneerlijk, zwaar en heel erg verdrietig wat mij is overkomen.
Schrik ik als ik merk dat ik niet meer zoals vroeger een zwembad uit kan klimmen of gewoon even snel en soepel van mijn handdoek op kan staan, maar dat ik mijn kinderen moet vragen om even te wachten of me even te helpen.
Soms is het super confronterend dat mijn lichaam elke dag pijn doet, dat mijn spieren en gewrichten altijd stijf zijn en dat mijn energie nog meer wisselt dan de bitcoin koers. Hoe kan je niet naar het verleden kijken als je elke dag weer met je neus op de feiten wordt gedrukt dat ik niet meer kan sporten zoals ik kon, dat heel mijn handen onder de sneeën en pijnlijke plekken zitten, de onderkant van mijn voeten binnen 10 minuten wandelen open liggen. Dat al mijn slijmvliezen kapot en geïrriteerd zijn, dat ik elke dag nog momenten heb dat ik moet kokhalzen als ik iets eet, zomaar uit het niets en daarna niet meer verder kan eten.
Dat de spiegel momenteel mijn aller grootste vijand is omdat ik mijn lichaam niet meer herken.
Omdat het voelt alsof ik een pak aan heb die niet van mij is, een laag met vet, vocht en “boos” weefsel wat ik met geen mogelijkheid weggesport krijg.
Mijn hormonen snappen al helemaal niets van deze situatie en gieren door mijn lichaam opzoek naar iets van houvast in al deze chaos in mijn lichaam. Ze kunnen niet kiezen tussen de vervroegde overgang of toch af en toe nog even werken, gewoon om de boel weer even op te naaien.

Naast al deze fysieke ongemakken is er de angst. Elke dag is er de angst dat ze weer nieuwe uitzaaiingen gaan vinden.
Waar ik vroeger gewoon een kuchje kon hebben zonder er bij na te denken springen nu alle alarmbellen aan en maken mijn hersenen vrijwel direct een scenario aan dat mij verteld gaat worden dat er ook uitzaaiingen in mijn longen zijn gaan groeien.
Ik durf wel te zeggen dat een “kanker diagnose” traumatisch is en zorgt voor enorm veel triggers en associaties.
Zo brengt het zonnetje op mijn huid mij direct weer terug naar het moment dat ik het ziekenhuis uitliep nadat ik te horen had gekregen dat ik “ongeneeslijk ziek” ben.
Ik voelde de zon op mijn gezicht en weet nog dat ik me afvroeg hoe je op zo een mooie dag dit heftige nieuws kon krijgen.
Ook is elk moment dat ik tegenover iemand aan tafel ga zitten een moment waarop mijn hersenen een signaal afgeven dat ik weer slecht nieuws ga krijgen.
Dit zijn twee van de honderden ( en ik overdrijf niet) voorbeelden van wat een heftige diagnose als “uitgezaaide borstkanker” met je kan doen.

Ik heb enorm getwijfeld of ik dit stuk zou schrijven, laat staan zou gaan delen.
Ik ben geen klager, vind het super spannend om persoonlijke dingen te delen omdat ik bang ben dat men hier iets van vind.
Ik zie in veel dingen het positieve en ben me heel bewust van het feit dat het voor veel mensen super spannend en ongemakkelijk is om te zien dat een ander verdriet heeft en door een hele heftige, onbegrijpelijke periode heen gaat en dat de maatschappij vooral is ingesteld op “oplossen en weer door gaan”.
Toch hoop ik dat dit stuk  ergens wat bewustzijn brengt en dat er iemand is die soms even terugdenkt aan mijn woorden.

Soms werkt het averechts om het positieve te benoemen, geeft het druk bij de ander omdat hij/zij naast alle andere heftige dingen die op dat moment spelen ook nog moet proberen “dankbaar te zijn en te kijken naar wat er allemaal nog wel kan”.
Soms hoeft iemand niet gefixt te worden, mag diegene gewoon even doorvoelen wat er van binnen speelt.
Zodat het ergens als het daar de tijd voor is, een plekje kan gaan vinden.

Soms is een arm om iemand heen of de woorden “ Ik vind het vervelend voor je ben er voor je” genoeg.