Nou was dit al nooit mijn sterkste punt en ben ik eigenlijk al mijn hele leven zoekende naar hoe dat nou eigenlijk werkt, naar je lichaam luisteren.
Of nouja misschien begint het al bij, je lichaam voelen. Al mijn hele leven probeer ik uit te vinden hoe je nou die connectie met je lijf, je geest en je ziel  in balans krijgt.
Dat het samenwerkt als een team en beide hetzelfde doel voor ogen hebben.
Eigenlijk ken ik dit drietal voornamelijk in conflict met elkaar. Alle drie willen ze een andere kant op en als er twee delen toch besluiten samen te werken zorgt het derde deel wel dat dit te verwarrend begint te worden en dat dan de hele boel maar gewoon afsluit. Dikke error in vorm van dissociatie of hersenmist.
Leven met een ADHD brein in combinatie met een hoop disfunctionele patronen en overtuigingen die ik mezelf eigen heb gemaakt in mijn leven is een flinke zoektocht en maakt het soms bijna onmogelijk om die balans te krijgen tussen het drietal. Ik durf dus wel te zeggen dat de diagnose Borstkanker een enorme uitdaging is op dit gebied.
Vooral mijn lichaam is momenteel belangrijk want die is hard aan het werk. Die heeft een hoop op te ruimen en te verwerken en gaat door grote ongemakken heen.
Maar wow, wat doet ze dit goed! Ik voel haar letterlijk keihard werken om alles wat herstelt moet worden weer te herstellen en alles wat afgebroken en afgevoerd moet worden de laan uit te sturen.
Ik durf wel te zeggen dat ik in deze periode misschien wel voor het eerst  in mijn leven echt trots ben op mijn lichaam, op haar kracht en op haar intelligentie. Ik ben me er nog nooit zo van bewust geweest wat zij allemaal doet en hoe hard ze alles uit de kast trekt om mij heel te maken. Keer op keer.
Door de chemo heb ik veel last van alle slijmvliezen in mijn lichaam, dit uit zich in blaren in mijn mond, keelpijn, bloedneuzen, jeuk, enz. Door dit gif in mijn lichaam heb ik ernstige vermoeidheid, slapenloosheid, misselijkheid, gebrek aan eetlust, maagklachten, enz. Een behoorlijke uitdaging voor mij, als al 38 jaar een grote hypochonder en ADHD’er die niet goed gaat op gevoelens van ongemak of tegenwerking.
Ik besef me nu pas hoe vaak ik boos ben geweest op mijn lichaam omdat ze niet deed wat ik wilde, omdat ze moe was of pijn deed. Hoe vaak ik over haar grenzen ben gegaan omdat ik vond dat ze zich niet zo aan moest stellen of omdat ik dacht dat ze het zich alleen maar verbeelde dat ze iets niet aankon. 
Ik dacht vaak dat mijn lichaam me tegenwerkte en expres dwars zat en tegenhield in mijn doelen. Keer op keer was ik opzoek naar de rek, naar het uiterste. Het ging tenslotte al zo lang goed, ik leefde nog steeds en was nog nooit echt ernstig ziek geweest. Mijn lichaam hield het vol, klaagde soms wel maar ging toch gestaag door.
Best bijzonder eigenlijk dat ik me tot nu nooit besefte dat mijn lichaam eigenlijk geprogrammeerd is om mij in leven te houden, te laten overleven en daarvoor alles uit de kast trekt.
Dat de signalen die ze geeft, zoals vermoeidheid, pijn of ongemak geen pesterijen zijn maar waarschuwingen, stoptekens of een schreeuw om verzorging. En dat ze wanneer deze roep om verzorging genegeerd wordt nog steeds haar stinkende best blijft doen om alles draaiende te houden, om allerlei manieren te vinden om haar taak uit te kunnen blijven voeren. Dat ze me op deze momenten niet straft met vervelende klachten maar dat ze alle zeilen bij zet om te zorgen dat ik blijf functioneren.
Ik weet nog goed dat ik de dag dat ik te horen kreeg dat ik borstkanker had ineens een enorme connectie voelde met mijn lichaam. Alsof ik haar voor de eerste keer zag en voelde.
Ik kreeg een soort oer-gevoel dat ik voor haar moest zorgen, een besef dat ik degene ben die haar gezond moet houden en moet geven wat ze nodig heeft. Ik voelde ineens dat ik me in wilde smeren met zonnebrand om haar te beschermen, water wilde drinken om haar te hydrateren, gezonde voeding wilde geven en vooral rust. Ik voelde me schuldig dat ik haar zo weinig rust had gegeven, zo vaak had gedwongen om door te gaan terwijl ze eigenlijk aangaf dat het niet meer kon.
Ineens draaide dit oer-gevoel van liefde naar een gevoel waar ik buikpijn van kreeg en voor weg wilde duiken. Het voelde als een falen, een mislukking.
De diagnose voelde als een straf, iets wat ik zelf had veroorzaakt. Het voelde alsof ik nu op de blaren moest zitten, voor het niet luisteren naar mijn lichaam.
Alsof ik nu op deze manier werd gedwongen om naar mijn lichaam te luisteren, als een “wie niet horen wil moet maar voelen”.
Het was een naar gevoel en het ergste was dat ik het geloofde. Ik geloofde die boze stem die er eigenlijk juist al mijn hele leven juist zorgt dat ik over mijn grenzen blijf gaan. Die het nooit goed genoeg vindt en die er altijd een schepje bovenop wil. Die stem die rusten een zwakheid vind en pijntjes aanstellerij.
Bijzonder dat juist deze stem die mij tot uitersten heeft gedreven mij nu wil doen geloven dat de kanker mijn eigen schuld is, omdat ik het allemaal verkeerd heb aangepakt. Gelukkig is mijn  “gezonde” stem de afgelopen maanden een stuk sterker geworden en neemt zij het roer steeds vaker over. Dit deel van mij zorgt ervoor dat ik steeds vaker trots kan zijn op mezelf en hierdoor worden juist mijn krachten in het licht gezet.
En ja, ik ben er van overtuigd dat alles gebeurd met een rede, ook deze heftige tijd waar ik doorheen ga. Maar nooit als een straf of mij te laten boeten.
Het is voor mij een les, misschien wel de aller grootste die ik ooit ga leren: 
“Geloof nooit een stem die jouw waarde en licht niet ziet”.