Het Borstonderzoek

We zitten in de wachtkamer. Ik merk dat mijn hartslag elke keer wanneer er een nieuw nummertje op de tv verschijnt een stukje omhoog gaat.
Ik voel dat ik zenuwachtig ben, misschien wel omdat ik stiekem al weet dat het niet goed zit in mijn borst. Dit weet ik omdat ik elk hobbeltje, plekje en deukje van mijn lichaam ken en dit anders voelt.
Gek eigenlijk hoe je tegen jezelf blijft vertellen dat er waarschijnlijk niets aan de hand is, dat je tientallen redenen verzint om maar niet te hoeven te horen dat er iets niet pluis is in je lichaam. Of nouja, niet durven te horen is misschien een betere omschrijving.
Want stel dat het zo is? Stel dat er gezegd wordt dat het niet goed is, dat je kanker hebt. Wat doe je dan?

Shit, ik zie mijn nummertje op het scherm en zie dat ik naar hokje 4 moet. Ik loop het hokje in, haal diep adem en draai de deur op slot.
Even later wordt de deur aan de andere kant open gedaan en krijg ik van een jonge meid te horen dat ik mijn bovenkleding uit mag doen en dat ik na een paar minuten zal worden gehaald. Ik merk dat de toon waarop dit gezegd wordt iets bij me aanraakt. Het geeft me een onprettig gevoel en ik merk vrijwel direct dat ik mijn stekels uit zet.  
Ik trek mijn bovenkleding uit en kijk naar mezelf in de spiegel die er hangt. Ik kijk nog eens naar mijn borsten en laat nog eens alle scenario’s door mijn hoofd gaan.
Ik vraag aan de engelen of ze bij me willen zijn tijdens deze afspraak, me willen steunen en ik vraag of ze me willen vertellen wat er aan de hand is, of ik me zorgen moet maken.
Ineens hoor ik heel ver weg in mijn hoofd een zachte stem, bijna niet te verstaan zeggen “ja, er zit kanker in je borst, maar je gaat niet dood”.
Ik schrik, en merk dat ik deze woorden vrijwel direct weer wegduw en op het moment dat ik snel weer andere gedachten in mijn hoofd wil creëren die minder eng zijn wordt ik binnengeroepen voor de mammografie.
Ik loop mee naar het apparaat en weet dat dit geen pretje zal worden. Ik moet voor het apparaat gaan staan en mijn borst op een plaat leggen. Aangezien ik vrij kleine borsten heb lijkt mij dit een onmogelijke opgave.
Maar niets is minder waar. Mijn borst wordt zonder pardon vastgepakt en letterlijk op de plaat getrokken.
Tegelijkertijd zie ik een andere plaat naar beneden komen en besef mij dat mijn borst hier letterlijk tussen geplet zal worden. Op het moment dat de plaat bijna op mijn borst komt trekt het meisje nog eens extra aan mijn borst waarna deze muurvast komt te zitten tussen twee platen. Wat is dit ongemakkelijk, onvriendelijk en pijnlijk.
Net op het moment dat ik denk dat mijn borst niet platter kan draait het meisje nog een keer aan de hendel waarna ik het gevoel heb dat mijn borst letterlijk van mijn lichaam zal worden gescheurd.
“Probeer stil te staan, dan ga ik de foto maken” hoor ik het meisje zeggen. Ik probeer op mijn ademhaling te letten aangezien een deel van mijn lichaam vast zit tussen een apparaat en dit een behoorlijk benauwd gevoel geeft.
Zo moet ik een aantal verschillende houdingen aannemen en worden mijn borsten een aantal keer opnieuw op de plaat getrokken en geplet.
Ik mag weer terug naar het hokje maar mag me nog niet aankleden omdat de arts eerst naar de foto’s moet kijken en er hierna soms nog een echo moet worden gemaakt.
Ik merk dat ik gespannen ben en nog een beetje ontdaan van de manier waarop er net met mijn lichaam is omgegaan.
Na een paar minuten gaat de deur weer open en krijg ik te horen dat de arts inderdaad een echo wil maken om een duidelijker beeld te krijgen. Er gaan direct allerlei vragen door mijn hoofd. “Hebben ze iets gezien op de foto”? “Is het misschien gewoon voor de zekerheid”?.
Ik loop mee naar de echokamer en neem plaats op de behandeltafel. Even later komt er een arts binnen. Een blond vrouw met een lieve, rustige uitstraling. Wat een verschil met het meisje van daarnet, die nu ook aanwezig is.
De arts vertelt dat ze een echo van mijn borst gaat maken en begint de koude gel op mijn borst te spuiten. Ik merk dat ik hier onrustig van word, dat ik graag duidelijkheid wil en wil weten wat de rede is dat ze een echo van mijn borst wil maken. Maar ik durf het niet te vragen, te bang voor het antwoord.
Ik voel de echokop over mijn borst glijden en dat er op sommige plekken wat harder word geduwd dan op andere plekken. Soms houdt ze even stil, drukt wat knopjes in op het apparaat en glijd weer verder over mijn borst. Ik merk dat ik haar gezicht probeer te lezen, en zoek naar trekjes of bewegingen waaraan ik kan zien wat ze precies doet of ziet. Maar het lukt niet, de arts vertrekt geen spier en staart met een stalen gezicht naar het scherm. Ik voel dat dit me raakt,  “Ik vind het wel heel spannend” hoor ik mezelf op een gegeven moment zeggen, in de hoop dat ik wat duidelijkheid of misschien wel geruststelling zal krijgen.
Kort daarna kijkt de arts me aan. Ik zie dat er iets is veranderd in haar gezicht maar kan het niet plaatsen. Ze vraagt me of ik vandaag alleen ben gekomen of dat er iemand met me mee is. Ik vertel haar dat Ferry, mijn man in de wachtkamer zit en voel tegelijkertijd mijn maag samenknijpen. Ik voel een paniek opkomen en merk op dat ik direct wil vluchten.
De arts vertelt dat Ferry er bij zal worden gehaald omdat ze iets op de echo heeft gezien waarvan ze vermoed dat het niet goed is en een biopt wil nemen uit mijn borst.
Ik voel dat mijn bloed in een seconde uit mijn hoofd wegtrekt en voel een ontzettende misselijkheid opkomen. Tegelijkertijd voel ik dat ik wil rennen, me wil verstoppen en dat ik dit alles niet wil horen. Alles lijkt te vertragen en mijn hersenen gaan in een shut down.
Ik zie de deur open gaan en voel dat het kleine bange meisje in mij weer iets van veiligheid begint te voelen. Ferry stapt de kamer binnen, ik zie dat hij zijn best doet om zo kalm mogelijk te blijven en geeft mij een geruststellende blik. Hij pakt mijn hand, geeft me een kus en zegt me dat alles goed komt…